🔸اختصاصی صدای سکوت: در گذر هفته‌ای که پشت سر نهادیم، شهر املش صحنه‌ی رقص هماهنگ خدمات و ابتکار بود؛ حرکتی آرام و پیوسته که در سایه‌ی مدیریتی چابک و روابط عمومی پرتلاش، نقش‌هایی تازه بر بوم شهر کشید.

آغاز این حرکت، با گرامیداشت زمین و سرمایه‌ی پنهان آن همراه شد؛ در کارگاه آموزشی بهره‌وری کشاورزی که به مناسبت روز جهانی خاک ترتیب یافت، نه تنها سخن از خاک و کشت به میان آمد، که پایه‌های همکاری نهادهای متولی بر زمینی حاصلخیزتر استوار شد. حضور کارشناسان و تبادل نظر در کانون معصومیه، نشان داد که توسعه، زبانی مشترک و عزمی جمعی می‌طلبد.

همزمان، شهر، جامه‌ی نور بر تن کرد. فضاسازی و نورپردازی به مناسبت میلاد بانوی دو عالم، تنها یک برنامه‌ی نمایشی نبود، بلکه تلاشی بود برای تبدیل فضاهای شهری به بستری برای زنده‌نگاه‌داشتن فرهنگ و شعور دینی. رنگ‌ها و نورها قصه‌گویی کردند و حال‌وهوای شهر را لطیفتر ساختند.

در گوشه‌ای دیگر از این منظومه‌ی خدماتی، پل ارتباط مستقیم میان شهروندان و مدیریت شهری، بار دیگر برقرار شد؛ جلسه‌ی دیدار عمومی، فرصتی بود برای شنیدن نجواهای محله‌ها، گلایه‌های کوچه‌ها و امیدهای میدان‌ها، این شنیدن، سنگ بنای برنامه‌ریزی‌هایی است که قرار است فردای شهر را بسازند.

ایمنی، دغدغه‌ی همیشگی و خاموشی است که بی‌صدا توجه می‌طلبد. نصب تابلوهای هشداردهنده در نقاط مختلف شهر، همچون چراغ‌های راهنمایی کوچکی است که بی‌صدا مراقب جان عابران و رانندگان اند، این اقدام حکایت از نگاهی موشکافانه و پیش‌دستانه دارد؛ نگاهی که حوادث را پیش از وقوع پیش‌بینی می‌کند.توجه به اماکنی که معمولاً از دید پنهان می‌مانند، نشانه‌ی بلوغ خدمات شهری است. نظافت و به‌سازی سرویس‌های بهداشتی آرامستان، حرکتی فراتر از یک وظیفه‌ی اداری است؛ این عمل، احترام به عزت شهروندان در هر حال و هر مکان است.

و در نقطه‌ای پایانی بر این دورِ خدمات، صدای شهرداری از کاغذی رسمی بیرون آمد و به دست مردم رسید، توزیع نشریه‌ی کارنامه عملکرد در میان بازاریان و شهروندان، روایتی شفاف و مستند از آنچه بود که گذشت.

این گزارش، تنها لیستی از اعداد و اقدامات نیست، بلکه پاسخگویی و تعهدی است که به جامعه داده شده است.این هفته در املش، مانند پرده‌ای از نمایشی هماهنگ بود که هر بازیگر، نقشی به جا و مؤثر ایفا کرد. نتیجه، نه صرفاً انجام کارها، بلکه خلق فضایی زنده، پویا و امیدبخش بود که در آن، شهروندان خود را بخشی از یک کل منسجم و هدفمند احساس می‌کنند.

توسط Mohammad alipour

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *